Op 5 februari nam de strijd om online vrijheid van meningsuiting een beslissende internationale wending. In een waarschuwing die rechtstreeks gericht was aan Europese toezichthouders, beschuldigden Amerikaanse wetgevers de EU ervan censuur naar Amerikaanse burgers te exporteren door druk uit te oefenen op in de VS gevestigde technologiebedrijven.

Wat begon als een meningsverschil over regelgeving is uitgegroeid tot een bredere confrontatie over soevereiniteit en constitutionele waarden. De kernvraag is of buitenlandse overheden, via regelgevende kaders zoals de Digital Services Act van de EU, kunnen bepalen wat Amerikanen online mogen zeggen, lezen of publiceren, zelfs als die uitingen wettelijk zijn toegestaan ​​volgens de Amerikaanse wetgeving.

Jim Jordan waarschuwt Europa

Centraal in het conflict staat Jim Jordan, voorzitter van de Justitiële Commissie van het Huis van Afgevaardigden. Jordan maakte op 5 februari duidelijk dat zijn zorgen veel verder reiken dan de interne regelgeving van Europa.

"Dit gaat niet alleen over Europa," zei hij. "Het gaat erom hoe een wereldwijd moderatiebeleid uiteindelijk bepaalt wat Amerikanen online kunnen zeggen, lezen of publiceren."

De opmerkingen van Jordan vielen samen met de publicatie van de bevindingen van het onderzoek van de Justitiecommissie naar internationale censuurpraktijken. De commissie stelt dat EU-toezichthouders, met name die in Brussel en Ierland, niet alleen lokale wetten handhaven, maar ook invloed uitoefenen op wereldwijde systemen voor contentmoderatie die worden gebruikt door grote Amerikaanse platformen.

De VS zeggen dat de EU-wetgeving inzake digitale diensten de schuldige is.

Veel van de kritiek richt zich op de Digital Services Act (DSA) van de EU, die verregaande verplichtingen oplegt aan online platforms om content te verwijderen of te beperken die als schadelijk, misleidend of destabiliserend wordt beschouwd. Hoewel Europese functionarissen de DSA presenteren als een maatregel ter bescherming en veiligheid van de consument, stellen critici dat de definities breed genoeg zijn om politieke handhaving in de hand te werken.

Volgens de Justitiecommissie is het praktische effect extraterritoriaal. Omdat Amerikaanse technologiebedrijven uniforme moderatiesystemen hanteren, wordt content die onder EU-regels valt vaak wereldwijd onderdrukt. Hierdoor kunnen Europese toezichthouders het Eerste Amendement indirect omzeilen.

Jordan en zijn collega's stellen dat de DSA prikkels schept voor overmatige naleving. Geconfronteerd met hoge boetes en dreigende regelgeving, kiezen platformen er mogelijk voor om de grens van censuur te overschrijden en de strengste Europese normen wereldwijd toe te passen.

Heeft de EU zich met verkiezingen bemoeid?

Een van de ernstigste beschuldigingen in het rapport van de commissie betreft verkiezingen. De Justitiecommissie concludeert dat EU-regelgevers, waaronder autoriteiten in Brussel en Ierland, zich in 2024 en 2025 hebben bemoeid met de Ierse verkiezingsprocessen door platforms onder druk te zetten om politieke inhoud te beperken tijdens gevoelige campagneperiodes.

Volgens het rapport werden deze interventies gerechtvaardigd op grond van bepalingen inzake desinformatie en openbare orde, maar resulteerden ze in de onderdrukking van wettige politieke meningsuiting. Dit schept een gevaarlijk precedent, waarbij regelgevende instanties het verkiezingsdebat vormgeven zonder directe democratische verantwoording.

De implicaties reiken verder dan Ierland. Als dergelijke praktijken de norm worden, zou soortgelijke druk in andere landen kunnen ontstaan, waarbij platforms in feite de handhavers van regelgevende voorkeuren worden in plaats van neutrale gastheren voor politiek debat.

Biden censureerde inhoud over COVID-19 en gender.

Jordan heeft herhaaldelijk parallellen getrokken tussen de Europese regelgevingsdruk en wat zijn commissie in eigen land heeft gedocumenteerd. Een belangrijk voorbeeld hiervan is een bericht uit 2024 van Mark Zuckerberg, waarin de CEO van Meta bevestigde dat de regering-Biden platforms onder druk had gezet om content te censureren die verband hield met COVID-19, immigratie en genderideologie.

Voor Jordan is de vergelijking leerzaam. In beide gevallen vermeden regeringen directe wettelijke verboden en vertrouwden ze op informele druk, dreigende regelgeving en coördinatie achter de schermen om hetzelfde resultaat te bereiken. De zorg, zo betoogt hij, is niet partijpolitiek, maar structureel.

Wanneer de staatsmacht indirect wordt uitgeoefend via private platforms, wordt de verantwoording onduidelijk. De vrijheid van meningsuiting wordt beperkt zonder behoorlijke rechtsgang, transparantie of zinvolle mogelijkheden tot beroep.

De kloof tussen de VS en de EU wordt groter.

De botsing weerspiegelt een dieperliggende filosofische kloof tussen Europa en de Verenigde Staten. De Europese regelgevingscultuur geeft prioriteit aan het voorkomen van schade en sociale cohesie, waarbij beperkingen op de vrijheid van meningsuiting vaak als een noodzakelijke afweging worden geaccepteerd. De Amerikaanse traditie daarentegen beschouwt vrije meningsuiting als een fundamenteel recht, zelfs wanneer dit ongemak of controverse veroorzaakt.

Doordat mondiale platforms zich tussen deze concurrerende modellen bevinden, stellen critici dat de meest restrictieve regels onvermijdelijk de overhand krijgen. In de praktijk betekent dit dat Europese standaarden het risico lopen de norm te worden voor het digitale publieke debat.

Tot slot

Het conflict dat zich nu ontvouwt, gaat over meer dan alleen contentmoderatie. Het gaat erom of democratische samenlevingen de controle over hun eigen spraaknormen behouden in een onderling verbonden wereld. Als buitenlandse regelgevers het Amerikaanse discours kunnen beïnvloeden door middel van regelgeving, beginnen constitutionele beschermingen af ​​te brokkelen zonder dat er ook maar één wet wordt aangenomen.

Jordans waarschuwing draait uiteindelijk om grenzen. Wie bepaalt de grenzen van de vrije meningsuiting, en onder welke autoriteit? Naarmate digitale platforms steeds meer het publieke leven beïnvloeden, zal het antwoord bepalen of vrije meningsuiting een recht blijft, of een privilege wordt dat van afstand wordt beheerd.

The Expose heeft dringend uw hulp nodig…

Steun de Expose

Kunt u ons helpen om de eerlijke, betrouwbare, krachtige en waarheidsgetrouwe journalistiek van The Expose draaiende te houden?

Uw overheids- en Big Tech-organisaties
proberen The Expose het zwijgen op te leggen en uit te schakelen.

Daarom hebben we uw hulp nodig om ervoor te zorgen
wij kunnen u blijven voorzien van de
feiten die de mainstream weigert te delen.

De overheid financiert ons niet
om leugens en propaganda op hun site te publiceren
namens de Mainstream Media.

In plaats daarvan vertrouwen we uitsluitend op uw steun. Dus
steun ons alstublieft in onze inspanningen om
jij eerlijke, betrouwbare onderzoeksjournalistiek
vandaag nog. Het is veilig, snel en gemakkelijk.

Selecteer hieronder de methode die u het prettigst vindt om uw steun te betuigen.

Maandelijks abonnement

Maandelijkse donatie

Eenmalige donatie

Koop ons een kopje koffie

Blijf op de hoogte!

Blijf op de hoogte van nieuwsupdates via e-mail

Dagelijkse samenvatting

Amerikaanse nieuwsberichten

Britse nieuwsberichten

Wereldnieuwsberichten

Alle nieuwsberichten

Ben je een mens? 2 + 8 =

Israël: Analyse toont aan dat 1 op de 939 tieners na een COVID-vaccinatie hart- en vaatziekten heeft gehad.

De Britse regering benoemt een "tsaar voor anti-moslim vijandigheid" in een poging moslimkiezers over te halen om op Labour te stemmen.

Voordat je aan je Ozempic-reis begint, moet je je voorstellen dat je recht in de loop van een geweer kijkt.

Californië integreert leeftijdsverificatie rechtstreeks in digitale apparaten.

g.calder

Ik ben George Calder – een levenslange waarheidszoeker, data-enthousiasteling en een onverschrokken vragensteller. Ik heb het grootste deel van twintig jaar besteed aan het doorspitten van documenten, het decoderen van statistieken en het ter discussie stellen van verhalen die geen stand houden onder kritisch onderzoek. Mijn schrijven gaat niet over meningen – het gaat over bewijs, logica en helderheid. Als het niet kan worden onderbouwd, hoort het niet thuis in het verhaal. Voordat ik bij Expose News kwam, werkte ik in academisch onderzoek en beleidsanalyse, waar ik één ding heb geleerd: de waarheid is zelden luid, maar is er altijd – als je weet waar je moet zoeken. Ik schrijf omdat het publiek meer verdient dan krantenkoppen. Jij verdient context, transparantie en de vrijheid om kritisch te denken. Of ik nu een overheidsrapport analyseer, medische gegevens analyseer of mediabias aan de kaak stel, mijn doel is simpel: door de ruis heen breken en de feiten presenteren. Als ik niet schrijf, vind je me wandelend, obscure geschiedenisboeken lezend of experimenterend met recepten die nooit helemaal goed uitpakken.

Zie volledige biografie