Wat het dierenrijk betreft, zien we vaak over het hoofd wat we als soort nog kunnen leren, en daardoor negeren we vaak waar we mogelijk een verkeerde afslag in onze evolutie hebben genomen. Ik wil graag een reeks experimenten met muizen bekijken die halverwege de 20e eeuw zijn uitgevoerd. Deze experimenten werden gebruikt om de mogelijke effecten van overbevolking in grote steden aan te tonen, maar roepen ook veel vragen op over de langzame achteruitgang binnen onze familiestructuren, waardoor onze toekomst in gevaar komt.

Het belang van het grotere geheel

John B. Calhoun, een Amerikaanse etholoog, die feitelijk deel uitmaakte van de neo-malthusiaanse beweging (een opvatting dat de aarde zou lijden onder een groeiende bevolking en gecontroleerd moest worden vanwege de beperkte hulpbronnen), besloot in 1947 een experiment uit te voeren om te proberen de theorie te bewijzen dat ongecontroleerde bevolkingsgroei zou leiden tot schaarste aan hulpbronnen, milieudegradatie en toenemende sociale problemen. Hoewel er een apart debat is over de ethiek van een dergelijk experiment, evenals over het algemene geloofssysteem van een dergelijke groep, zou ik liever kijken naar andere, meer urgente inzichten die een dergelijk experiment opleverde en wat het ons leert.

De experimenten

Calhoun creëerde een omheining van een kwart hectare, liefkozend 'rattenstad' genoemd, waarin hij vijf drachtige ratten huisvestte in een omheining met alle essentiële middelen om de ratten kalm en gelukkig te houden, en zonder roofdieren. Ze wachtten af ​​hoe deze gemeenschap zich zou ontwikkelen. Ze verwachtten dat de populatie zou groeien tot ongeveer 5, waarna ze de gegevens konden verzamelen en hun bevindingen konden presenteren. Na een aanvankelijke explosie in aantallen stabiliseerde de populatie zich echter plotseling op slechts 5,000. Tijdens dit eerste experiment werden veel gedragsveranderingen bij de ratten waargenomen, waaronder verzamelplaatsen, alfamannetjes die patrouilleerden en de hulpbronnen beheerden, en een extreem hoog sterftecijfer onder de jongen.

Het experiment uit 1962

Na publicaties over het eerdere experiment en publicaties voor het National Institute of Mental Health (NIMH), was Calhoun klaar voor een groter, meer gecontroleerd onderzoek om te zien of de uitkomst het experiment van 1947 zou repliceren. In 1962 werd een veel grotere, uitgebreidere studie opgezet, genaamd 'Universe 25', waarin de bewoners van alle gemakken werden voorzien. In tegenstelling tot de ratten die in het eerste experiment werden gebruikt, werden deze vervangen door 8 witte muizen (4 mannetjes/4 vrouwtjes). Het verblijf bood potentieel plaats aan maximaal 3800 muizen, en met vrijwel geen kans op hongersnood, ziekte of gevaren van buitenaf, liep het experiment 1780 dagen. Net als bij de eerdere studies explodeerde de populatie, en daarna, net als voorheen, begonnen de gedragingen te veranderen. Sommige mannetjes werden dominant, terwijl de minder dominante zich terugtrokken uit de samenleving en elkaar begonnen aan te vallen. Vrouwtjes moesten toen hun eigen nest verdedigen, maar na verloop van tijd begonnen ze dit steeds moeilijker te vinden om hun jongen te verdedigen en te beschermen, dus begonnen ze hun nesten te verlaten. De sterfte nam zo snel toe dat slechts 3% van de overlevende jongen daadwerkelijk overleefde.

Volgende generaties waren gedoemd

De jonge muizen die daadwerkelijk zonder moederlijke bescherming in het nest overleefden, begonnen abnormaal gedrag te vertonen. De jonge vrouwtjesmuizen kregen veel minder nakomelingen en vertoonden na het spenen geen moederinstinct meer. De jonge mannetjes werden teruggetrokken, lui en hadden nergens meer zin in dan in eten, slapen en zichzelf verzorgen. Calhoun noemde deze jongen 'de mooie'. Mannetjes hadden geen rol meer te spelen en zonder vaderinstinct bleven ze kinderloos. Tegen dag 1780 kon het laatste mannetje geen vader meer worden, waardoor de kolonie feitelijk dood was.

Een waarschuwing voor mannen en muizen

De experimenten die al die decennia geleden plaatsvonden, waren bedoeld om te laten zien hoe overbevolkte gebieden konden afglijden naar wat Calhoun 'een gedragsput' noemde, waar de samenleving kon degraderen door een gebrek aan infrastructuurplanning. Maar dringender nog, het benadrukt ook de verwoestende gevolgen van het verwaarlozen van sociale banden en familiestructuren. Ondanks alle beschikbare middelen, zal een gebrek aan gezonde sociale interacties, met name binnen het gezin, zeker leiden tot disfunctioneel gedrag. Mensen zijn de afgelopen decennia een afname in gedrag gaan vertonen zonder een solide familie en sociale basis. Daardoor zien we overal waar we kijken, jongeren die wanhopig op zoek zijn naar andere manieren om dit te compenseren. De geestelijke gezondheid tiert welig onder de jongere generaties, middelenmisbruik is volledig uit de hand gelopen en deze jongeren vinden hun enige troost in de kunstmatige realiteit van de schermen waaraan ze zo gehecht zijn geraakt.

Familie voor onze toekomst

Gezinsverbanden zijn de afgelopen decennia onherkenbaar uiteengevallen. Moeders kregen te horen dat als ze thuisbleven om voor hun kinderen te zorgen, ze niet genoeg bijdragen aan de maatschappij. Ze werden gedwongen hun huis te verlaten, terwijl ze iemand anders betaalden, die geen enkele band met hun kinderen had, om ze op te voeden. Mannen kregen constant te horen dat ze elke vrouw die moeder wilde worden moesten wantrouwen, dat ze nutteloos en waardeloos waren. Als gevolg daarvan sterft het Westen langzaam uit, een zeer pijnlijke en lelijke dood. In Calhouns geschriften verwees hij naar 'een eerste dood' als de teloorgang van de gezinsstructuren, wat leidde tot het vervagen van rollen binnen de gemeenschap, en als gevolg daarvan zouden de jongeren zich uit de maatschappij terugtrekken. Een gebrek aan begrip van hoe te socialiseren en hoe te ouderschap, zou dan leiden tot 'een tweede dood', waartoe de geboortecijfers zouden kelderen, wat uiteindelijk zou leiden tot het uitsterven van genoemde gemeenschappen.

We hebben nog tijd

Het Westen bevindt zich op een keerpunt in zijn toekomstige pad. Gedurende ons hele bestaan ​​zijn er structuren en rollen gegeven om ons leven en dat van onze gemeenschappen een focus te geven, een reden om te bestaan. Naarmate de mens vooruitgaat, moeten onze intenties gericht zijn op de jeugd, om te koesteren, te onderwijzen en te begeleiden. Zonder dit zullen de jongeren dwalen, zonder pad, zonder toekomst. We moeten tijd besteden aan het geven van de tools om zich nodig en gewenst te voelen door de maatschappij. Er zijn zoveel stemmen die de toekomst van zovelen proberen te ruïneren, en er zijn talloze negatieve alternatieven waaraan de jongeren zich in plaats daarvan kunnen vastklampen. We moeten blijven kijken naar het dierenrijk om te zien hoe opvoeding en de rollen die van generatie op generatie worden doorgegeven, letterlijk de toekomst van hun bestaan ​​verzekeren. Misschien is het tijd dat we de waarschuwingen die voor ons liggen, ter harte nemen.