Massale migratie is niet, zoals het lijkt, een organische uiting van de mensheid uit arme landen, maar een berekend project om het territorium van het achteruitgaande Westen opnieuw te bevolken, met racisme als voornaamste instrument, schreef John Waters.
In een tweedelige serie getiteld 'De doodsratel van Europa', John Waters onderzoekt massamigratie met verwijzing naar het boek van Stephen Smith 'De strijd om Europa: Jong Afrika op weg naar het Oude Continent.
Deel I bespreekt – als hoogtepunt van een langlopend plan – een wereldwijde ramp van voedselschaarste, veroorzaakt door Covid-maatregelen en 'sancties', waardoor recordaantallen van voornamelijk Afrikaanse migranten Europa zullen binnenkomen op zoek naar voedsel.
Omdat de artikelen van Waters langer zijn dan de meeste mensen in één keer zouden lezen, breken we Part II, met als kop 'Open grenzen, mond dicht', in kortere delen en deze te publiceren als een serie met de titel 'De zelfmoord van EuropaDit artikel is het negende en laatste in onze serie.
Laten we het contact niet verliezen... Uw regering en Big Tech proberen actief de informatie die door The blootgesteld om in hun eigen behoeften te voorzien. Abonneer u nu op onze e-mails om ervoor te zorgen dat u het laatste ongecensureerde nieuws ontvangt. in je inbox…
By John Waters
Conclusie
Stephen Smith besluit zijn boek met de woorden: 'De massale migratie van Afrikanen naar Europa is noch in het belang van Jong Afrika, noch in het belang van het Oude Continent.'
Voor Europa zal alleen een zeer selectieve filtering van potentiële migranten enig voordeel opleveren vanwege de zeer competitieve aard van de arbeidsmarkt, die waarschijnlijk verder zal krimpen naarmate automatisering en met name robotica zich verder ontwikkelen. Uiteindelijk, zegt hij enigszins optimistisch, 'zal de daling van de beroepsbevolking vrijwel zeker een nettowinst voor Europa zijn, geen verlies. Afrika daarentegen heeft veel meer te verliezen dan te winnen bij de grootschalige "export" van zijn jeugd.'
Hij heeft gelijk: Afrika heeft investeringen, ondernemerschap en creativiteit nodig, en niet de voortdurende uittocht van de meest levendige jongeren.
'De uitdaging voor Afrika', herhaalt hij, 'is niet een teveel aan jongeren, maar een tekort aan volwassenen', waarmee hij mensen bedoelt die in staat zijn hun medemensen naar een nieuw tijdperk van het Afrikaanse leven te leiden. Hetzelfde geldt voor Europa, dat onvolwassen vroomheid verkondigt in het licht van een dreigende catastrofe voor beide continenten.
Smith beschrijft zijn boek als een poging om het debat te 'demoraliseren', oftewel het te onttrekken aan de reikwijdte van de 'politiek van medelijden'. 'Hoewel er uiteraard belangrijke ethische implicaties zijn, is de beslissing voor of tegen een migratiebeleid geen keuze tussen Goed en Kwaad. In Europese democratieën gaat het erom eerst te overleggen en vervolgens overeenstemming te bereiken over de regels voor de toelating van onderdanen van derde landen tot het grondgebied van de EU.'
Deze regels, zegt hij, zouden in het belang van de Europeanen moeten zijn. 'Het is een kwestie van goed bestuur, niet van hemel of hel op aarde.'
'Een grens is geen barrière', voegt hij eraan toe. 'Een grens is een ruimte voor onderhandeling tussen buren, die de problemen aan de andere kant niet kunnen negeren.'
Een dergelijke aanpak vereist realisme, geen emotionaliteit. Afrikanen vormen geen homogene groep: ze komen van een enorm continent met een veelheid aan stammen, culturen, tradities, normen en waarden – factoren die, benadrukt Smith, 'niet ongepast zijn voor hun gastheren om te onderzoeken voordat ze hun gastvrijheid verlenen.' Een spervuur van 'politiek van medelijden' is misplaatst en nutteloos. 'Kortom, bij het formuleren van een "goed" immigratiebeleid is ireenisch universalisme, geïnspireerd door een vage broederschap van mensen, net zo schadelijk als nationalistisch of nativistisch egoïsme, of welke cultus van bloed en bodem dan ook.'
Als alternatief voor de huidige waanzin stelt hij voor dat Europese landen 'nieuwe vormen van 'circulatoire migratie' zouden kunnen overwegen – gebaseerd op meervoudige visa of zelfs verblijfsvergunningen die voor twee of drie jaar worden verleend, volgens een nieuw nationaal quotumsysteem dat de komst van een nieuwe Afrikaan afhankelijk stelt van het eerdere vertrek van een landgenoot. Dit, zo beweert hij, 'zou de zelfregulerende effecten van de arbeidsmarkt kunnen benutten en... het toezicht op migratiestromen tot een gedeelde verantwoordelijkheid van Europa en Afrika kunnen maken. Eén-op-één migrantenvervanging – de een vertrekt, de ander komt binnen – zou niet langer de verdediging van "Fort Europa" zijn, maar het gezamenlijk beheer van de ophaalbrug ervan.'
'Als je Europeaan bent, bepaal je zelf wie er in de gevangenis komt. jouw land — je kunt niet tellen zonder je gastheer. Alleen Europeanen kunnen beslissen wie Europa binnenkomt, maar ze kunnen niet in een vacuüm beslissen.'
De komst van buitenlanders in een samenleving, merkt hij op, kan destabiliserend zijn. Doen alsof dat niet zo is, is 'zeker onoprecht'. Hij citeert de Algerijnse schrijver Kamel Daoud, die waarschuwde voor 'een engelachtige houding die uiteindelijk dodelijk kan zijn'. Noch gastheer, noch vreemdeling is a priori Goed of slecht, genereus of egoïstisch. Geen enkele buitenstaander heeft het recht om een gemeenschap voor te schrijven hoe ze de gemeenschappelijkheid van haar leden moet definiëren – en zeker niet degenen die zich aanmelden voor lidmaatschap. 'Je wordt geen lid van een club door de regels te versoepelen', merkt Smith op. 'Die regels kunnen opnieuw worden onderhandeld, maar pas nadat je lid bent geworden.'
‘In ieder geval,’ schrijft hij, ‘behalve de plicht tot redding die geldt voor asielzoekers (en die wordt beperkt door het principe dat zij geen criminele bedreiging voor de gemeenschap mogen vormen), is onverschilligheid noch verkeerd noch immoreel.’ Vrijheid van vereniging impliceert ook het recht niet om te associëren. 'Wat de reactie ook is, de zorg voor meer internationale gelijkheid mag niet worden verward met een visie op open grenzen als de koninklijke weg om dat doel te bereiken. Het is niet onverenigbaar om wereldwijde sociale rechtvaardigheid te bepleiten en het vrije verkeer van personen te verwerpen.'
Over de auteur
John Waters was journalist, tijdschriftredacteur en columnist die zich specialiseerde in het aankaarten van impopulaire kwesties van publiek belang. Hij verliet De Irish Times na 24 jaar in 2014 en stopte een jaar later volledig met de Ierse journalistiek.
Sindsdien zijn zijn artikelen verschenen in publicaties zoals Eerste dingen, frontpagemag.com, The Spectatoren The Spectator USAHij heeft tien boeken gepubliceerd, waarvan de laatste, Geef ons de slechte wegen terug (2018), een reflectie op de culturele desintegratie van Ierland sinds 1990, in de vorm van een brief aan zijn overleden vader.
Het bovenstaande is een uittreksel uit zijn artikel 'Europa's doodsreutel, deel II'. Je kunt deel I lezen HIERVolg het werk van John Waters door je te abonneren op zijn Substack HIER.
The Expose heeft dringend uw hulp nodig…
Kunt u ons helpen om de eerlijke, betrouwbare, krachtige en waarheidsgetrouwe journalistiek van The Expose draaiende te houden?
Uw overheids- en Big Tech-organisaties
proberen The Expose het zwijgen op te leggen en uit te schakelen.
Daarom hebben we uw hulp nodig om ervoor te zorgen
wij kunnen u blijven voorzien van de
feiten die de mainstream weigert te delen.
De overheid financiert ons niet
om leugens en propaganda op hun site te publiceren
namens de Mainstream Media.
In plaats daarvan vertrouwen we uitsluitend op uw steun. Dus
steun ons alstublieft in onze inspanningen om
jij eerlijke, betrouwbare onderzoeksjournalistiek
vandaag nog. Het is veilig, snel en gemakkelijk.
Selecteer hieronder de methode die u het prettigst vindt om uw steun te betuigen.
Categorieën: Breaking News, Wereldnieuws
Een suggestie zou zijn dat alle Europese landen zich terugtrekken uit Afrika en Afrikaanse landen echte onafhankelijkheid geven. Stop met het stelen van de grondstoffen van Afrikaanse landen en maak je kolonisatiegeschiedenis goed door Afrikanen in Afrika en daarbuiten te vergoeden voor slavernij, genocide en diefstal. Ik moest na dit artikel stoppen met doneren. Sorry Expose, je redt het wel zonder mij.
Beste Syriër,
"Slavernij" als zodanig is in Afrika alleen maar erger geworden. Het gaat niet langer om de simpele handel in zwarte slaven voor de nieuwe wereld – waar ook Afrika een zekere verantwoordelijkheid moet nemen voor Afrikaanse stamhoofden en Afrikaanse leiders die 500 jaar geleden medeplichtig waren aan de verraad van hun eigen volk – maar de echte "slavernij" is nu de moderne, corrupte Afrikaanse leiding die deals sluit met EU/VS/VK/Chinese bedrijven door hen concessies te verlenen voor het delven/boren en exploiteren van Afrikaanse grondstoffen, maar nooit lokale Afrikaanse expertise in te schakelen om deel uit te maken van de operatie.
De enige waarde die teruggaat naar Afrika zijn de steekpenningen die aan de corrupte leiders/ministers zelf worden betaald. Die worden niet gestort in het banksysteem van het betreffende Afrikaanse land, maar op plekken als Zwitserland, de Kanaaleilanden en het Caribisch gebied.
Dus een nettowinst van nul voor Afrika, en eigenlijk alleen een nettoverlies, namelijk het verlies van Afrikaanse hulpbronnen waarvan de opbrengsten van de verkoop worden gebankt in de EU/VS/VK/China. Ook worden er geen technische banen gecreëerd voor gekwalificeerde lokale Afrikanen.
Dat is de echte tragedie.
De rest is gewoon woke onzin van mensen uit de eerste wereld in de EU/VS/VK in zowel de mainstream als de alternatieve media die lyrisch worden over de “treurige staat van de wereld” en die in werkelijkheid minder dan niets weten over wat er zich werkelijk op de grond in Afrika afspeelt.
Net zoals ze niets weten over wat er zich werkelijk op de grond afspeelt in Syrië, Israël, Brazilië, Rusland, China, India of Argentinië.
Hoeveel alternatieve media ook beweren dat de mainstream onzin praat, zij doen precies hetzelfde, alleen dan aan de andere kant van de medaille. Ze gebruiken en omarmen precies dezelfde technologie die door de grote technologiebedrijven en media wordt geleverd om halfbakken hack-"onderzoek" uit te voeren – precies dezelfde middelen en bronnen die zij blijkbaar verwerpen en verachten.
Ik geloof niets. Het is allemaal onzin.
Barry Varkel
Een Afrikaanse advocaat uit Zuid-Afrika.