Velen zien de slogan Black Lives Matter als een pleidooi om het recht op leven, vrijheid en het nastreven van geluk voor alle burgers veilig te stellen, met name voor historisch onrechtvaardige mensen van Afrikaanse afkomst. Ze voegen de BLM-hashtag toe aan hun socialemediaprofielen, dragen BLM-borden bij protesten en doen financiële donaties.

Tragisch genoeg is de kans groot dat ze, als ze dan toch doneren, een aantal radicale organisaties financieren die zijn opgericht door overtuigde marxisten. Hun doel is niet om de kansen in de maatschappij voor iedereen gelijk te maken, maar om de maatschappij compleet te veranderen.

Dit is misschien onbekend bij sommige van 's werelds bekendste bedrijven, die op de BLM-kar zijn gesprongen. Het meest controversieel zijn de FA en de Premier League in het Verenigd Koninkrijk. Het is in strijd met hun eigen regels om een ​​politieke beweging te steunen, maar dat is precies wat ze de afgelopen 6-8 maanden hebben gedaan. Alle spelers knielen op het voetbalveld aan het begin van de wedstrijd. Ik kan me voorstellen dat 99% van die spelers zich er niet eens van bewust is waarom ze het doen en wat ze eigenlijk steunen.

Sky Sports en BT Sport hebben zich ook bij de beweging aangesloten: het 'Black Lives Matter'-logo is constant op het scherm te zien, flitst midden in wedstrijden en wordt getoond in een eindeloze reeks advertenties. Beseffen ze wel wat ze hier eigenlijk steunen?

Dit is grotendeels mogelijk geworden doordat er geen fans in de stadions werden toegelaten vanwege het fascistische, dictatoriale beleid van de Britse regering, dat onder het mom van eendimensionale wetenschap werd ingevoerd. Maar iedereen met een beetje verstand wist dat de fans deze zielige houding van knielen ter ondersteuning van een marxistische beweging niet zouden tolereren.

Dus toen voor het eerst in tien maanden fans weer de stadions in mochten, slechts 10 natuurlijk, allemaal met gezichtsluiers buiten in de frisse lucht, klonk er een boegeroep in het Millwall-stadion toen de spelers op de knieën gingen. Dit zal niet de laatste keer zijn dat dit gebeurt.

Andere bedrijven zoals Nike en Netflix hebben hun donaties slim naar andere bronnen geleid, zoals de NAACP en andere organisaties die al tientallen jaren de strijd voor burgerrechten leiden. Deze bedrijven zijn zich waarschijnlijk bewust van de extreme agenda van BLM en deinzen terug voor het financieren van destructieve ideeën. Maar het vereist speurwerk om dit te ontdekken.

Bedrijven die dit harde werk niet doen, bieden luchtsteun aan een destructieve beweging en dwingen hun werknemers, aandeelhouders en klanten om hetzelfde te steunen. Vraag het maar aan BLM-leiders Alicia Garza, Patrisse Cullors en Opal Tometi. In een onthullend interview uit 2015 zei Cullors: "Ik en Alicia in het bijzonder zijn getrainde organisatoren. Wij zijn getrainde marxisten." Datzelfde jaar had Tometi goede contacten met de marxistische dictator van Venezuela, Nicolás Maduro, over wiens regime ze schreef: "In de afgelopen 17 jaar hebben we gezien hoe de Bolivariaanse Revolutie pleitte voor participatieve democratie en een eerlijk, transparant verkiezingssysteem opbouwde dat wordt erkend als een van de beste ter wereld."

De miljoenen Venezolanen die lijden onder het moorddadige wanbeleid van Maduro waren vermoedelijk niet bereikbaar voor commentaar.

Bezoek de website van Black Lives Matter. Het eerste beeld dat je ziet is een grote menigte met gebalde vuisten en de slogan "Now We Transform". Lees de lijst met eisen, en je krijgt een idee van hoe diepgaand de transformatie is die zij nastreven.

Een van hen verkondigt: “Wij doorbreken de door het Westen voorgeschreven structuur van het kerngezin door elkaar te steunen als uitgebreide families en ‘dorpen’ die collectief voor elkaar zorgen.”

Een partnerorganisatie, de Movement for Black Lives, oftewel M4BL, roept op tot de afschaffing van alle politie en alle gevangenissen. Ze pleit ook voor een "progressieve herstructurering van de belastingwetgeving op lokaal, staats- en federaal niveau om een ​​radicale en duurzame herverdeling van welvaart te garanderen."

Een andere eis van M4BL is “de retroactieve decriminalisering, onmiddellijke vrijlating en uitwissing van het strafblad van alle drugsgerelateerde misdrijven en prostitutie en herstelbetalingen voor de verwoestende impact van de ‘oorlog tegen drugs’ en de criminalisering van prostitutie.”

Deze agenda is niet waar de meeste mensen voor tekenden toen ze hun Spanx kochten of zich registreerden bij Airbnb. En het is ook niet wat de meeste mensen begrepen toen ze hun sympathie uitspraken voor de slogan Black Lives Matter.

Garza gebruikte de term voor het eerst in een Facebookbericht van 14 juli 2013, de dag dat George Zimmerman werd vrijgesproken van de moord op Trayvon Martin. Haar vriend Cullors plaatste de hashtag vooraan en voegde de woorden samen, zodat het via sociale media verspreid kon worden. Tometi bedacht een echt digitaal platform: BlackLivesMatter.com.

De groep groeide in 2014 uit tot een zelfbenoemd wereldwijd netwerk en in 2016 tot een "fiscaal gesponsord project" van een aparte progressieve non-profitorganisatie, aldus Robert Stilson van het Capital Research Center. Deze ontwikkeling heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van een agenda die veel ambitieuzer is dan alleen #DefundthePolice.

De doelen van de Black Lives Matter-organisatie gaan veel verder dan de meeste mensen denken. Maar ze zijn voor het oog verborgen, voor de wereld zichtbaar, als we maar verder lezen dan de slogans en de onschuldig klinkende berichtgeving in de media over de beweging.

De radicaal-marxistische agenda van de groep zou de basisbouwsteen van de samenleving – het gezin – vervangen door de staat en het economische systeem vernietigen dat meer mensen uit de armoede heeft gehaald dan welk ander systeem dan ook. Zwarte levens, en alle levens, zouden worden geschaad.

Hun blauwdruk is een blauwdruk voor ellende, niet voor rechtvaardigheid. Die moet worden afgewezen.