I Ik open mijn ogen en ben aangenaam verrast / opgelucht als ik besef dat het zaterdagochtend is, het enige moment in de week waarop ik kan doen wat ik wil.

Maar die opluchting slaat al snel om in frustratie als ik me herinner dat het bestuur heeft besloten de kleine rechten en vrijheden die het me eerder had gegeven, af te nemen. Niet dat het me echt iets kan schelen wat de machthebbers beslissen, ik zeg alleen maar "nee" en ga zo normaal mogelijk door met mijn leven. Maar het is de wereld die ze om me heen hebben weten te veranderen die me zo woedend maakt.

---

Terwijl ik mijn ochtendkoffie drink, zet ik de televisie aan en word ik overspoeld met de propaganda van de dag terwijl ik overschakel naar de nieuwskanalen.

'Coronavirus dit'

'Coronavirus dat'

'Vaccins'

'Verzorgingstehuizen'

'Matt Hancock'

'PBM'

'NHS'

De afgelopen 10 maanden heb ik een eindeloze cyclus van ANGST, ANGST, ANGST gehad, waarbij ik na de eerste 3 maanden al snel mijn interesse verloor.

Ik schakel de dagelijkse propaganda uit en keer terug naar de stilte die, zo weet ik, zoveel mensen omhult die de afgelopen 10 maanden naar de man in pak op de televisie hebben geluisterd en zich, zonder gezelschap, binnen hun eigen muren hebben opgesloten, uit angst voor een virus. Een virus dat na 4 lange maanden, volgens de officiële cijfers van de officiële instanties waaraan de kuddes gehoorzamen, minder dan 10% van de besmette personen doodt. Als het überhaupt bestaat. Het zou helpen als ze dat konden bewijzen door het daadwerkelijk te isoleren volgens de wetenschappelijke gouden standaard.

Ik kijk uit mijn raam en zie een persoon voorbijlopen, helemaal alleen, met een gezichtsluier om.

Ik schud mijn hoofd en rol met mijn ogen.

Later die dag ga ik naar een van de weinige plekken die nog legaal open mag: een supermarkt. Terwijl ik naar de ingang loop, word ik begroet door een rij queers die allemaal een luier om hun gezicht dragen en twee meter uit elkaar staan ​​op markeringen die door het supermarktpersoneel zijn neergezet. Ik was vergeten dat dit virus een meetlint heeft.

Een man in een groene jas, die denkt dat hij de baas is over de ingang, bepaalt wanneer het publiek de winkel binnen mag. Ik weet niet zeker of er een wachtwoord is.

Een stel voor me wordt door de portier in de groene jas in hechtenis genomen en krijgt te horen dat er per huishouden maar één persoon de supermarkt in mag. Hun dagje uit is verpest.

Ik zet mijn beste frons op om de ruzie bij de deur te vermijden, want dan zal de poortwachter in de groene jas ongetwijfeld merken dat ik geen gezichtsluier draag.

Ik loop zonder problemen langs de poortwachter en ga verder met mijn wekelijkse boodschappen.

Overal waar ik kijk, word ik omringd door gezichtsluiers, geen mens zonder. De ergste "rebel" die ik kan vinden, is iemand die zijn neus niet bedekt.

Ik besluit dat het het beste is om mijn frons de hele tijd te laten zitten. Ik heb er geen zin in dat de lokale 'Karen' me gaat uitleggen waarom ik er een moet dragen, omdat een man in pak op televisie dat zei.

Terwijl de dame bij de kassa mijn boodschappen aanreikt, voel ik de spanning. Ze is niet geamuseerd door mijn flagrante minachting voor de huidige fascistische, dictatoriale heerschappij die ons leven heeft beïnvloed. Maar ik negeer het en denk aan mijn manieren. Ook al is zij die van haar vergeten. De klant heeft blijkbaar niet meer altijd gelijk?

Ik keer terug naar mijn hol, wetende dat er die avond geen plek is waar ik me kan vermaken. De pubs zijn gesloten. De restaurants zijn gesloten. De bioscopen zijn gesloten. Alles is gesloten.

Misschien een vriend?

Nee, de overheid heeft gezegd dat we thuis moeten blijven en dat zullen ze ook doen. Dat zit er dus ook niet in.

Nou ja, de overheid heeft gezegd dat dit maar 3 weken zou duren, dus ik zal het maar moeten accepteren.

Dat dacht ik 10 maanden geleden ook.

Deel op je sociale media

---